geboren te Lanaken op 1 februari 1939 en overleden in woonzorgcentrum De Maaspoorte te Maaseik op 15 augustus 2021
de families Caenen, Broens, Coun en Fincken
2 kinderen: Peter en Geert Caenen
van Lei Segers op Facebook
Op 15 augustus stierf mijnheer Caenen,82, leraar wiskunde wetenschappen bij de Kruisheren. Hij was een leraar hors du commun. Zo een leraar die je je herinnert. Door collega’s en studenten hoog ingeschat. Een vriendelijk man die altijd klaar stond. Als je twintig jaar met pensioen bent vervaag je stilletjes en verdwijn je langzaam uit het dagdagelijks leven. Als je dan ook nog sterft in corona tijden waarbij een gepaste begrafenis niet mogelijk blijkt, dan is misschien een woordje van appreciatie toch op zijn plaats. Zovelen herinneren zich hem als Mijnheer Caenen met een grote M. Die om een of andere reden automatisch respect afdwong. Ingratia praemium mundi, maar niet voor hem. Vandaar deze hommage.
Mijnheer Caenen was geen tafelspringer en zijn verschijning vulde niet de hele klas. Maar zodra hij van wal stak trok hij de aandacht resoluut naar zich toe en ontpopte hij zich tot de leraar waarop een school in positieve zin wordt afgerekend. 35 jaar lang ging hij ervoor. Wie les van hem kreeg vergat hem nooit. Triest om zien ook hoe het leven hem de laatste jaren had misdeeld. Die verstandige zelfverzekerde man die plots weifelend en onzeker zijn winkelkarretje vooruit duwde.
Zelf heb ik maar ooit één uurtje per week les van hem gehad, nu alweer vijftig jaar geleden. Elektriciteit op het laatste jaar. ‘s Zaterdags het vierde uur, stel je voor. Als wij al lang met ons hoofd in de verlossende sfeer van het toch al zo korte weekend verkeerden, kon mijnheer Caenen nog zonder problemen het enthousiasme opbrengen om er voluit voor te gaan. En hoe. Hij slaagde er vlotjes in om intelligentie en vlotte spreekvaardigheid te combineren met het vermogen om wetenschap op een natuurlijke manier interessant te maken. Nu nog kan ik de werking van de elektrische motor zonder problemen uitleggen. Hij moest niet vragen waar we juist gebleven waren, had geen boek nodig voor zijn exposé. Dat leek allemaal vanzelfsprekend te gaan. Tuchtproblemen waren hem onbekend. Straf heeft hij nooit gegeven. Zelfs zijn stem verheffen was niet eens nodig. Zijn kleine kantjes waren onbestaande zodat een uitvergrote bijnaam ontbrak. Doodgewoon mijnheer Caenen. Althans zo herinner ik het me. Zijn redeneringen waren glashelder. Als hij twijfel bij ons zag remde hij af, herhaalde zijn stelling of hernam van bij het begin. Geen pedagogisch gelul, duidelijke uitleg van hem en inzet van ons werd verwacht. Hij kon niet begrijpen dat je als student wel eens met andere dingen bezig was. Nooit werd er tijd verknoeid, altijd slow and steady verder. Geen mopjes om de materie iets verteerbaarder te maken en dat verwachtte je ook niet van hem. De leraar pur sang. Hoeveel toekomstige ingenieurs kregen bij hem de degelijke basis om verdere studies met succes aan te vatten?
Een aangename herinnering aan een grote mijnheer.
Medeleven aan de familie van zoveel oud-studenten.
Rouwprentje in mijn verzameling.