Persoon
Roepnaam
Geboren
Plaats
Overleden
Plaats
Beroep
Leeft.
ID
Info / Netwerk / Delen
Bernard (Pater) Dijkman
° 03/10/1903
Blokker (NL)
† 12/02/1989
Neerpelt
missionaris in Kongo priester
85
11275
oud-missionaris in Zaire, Bondo, gouden priesterjubilaris
geprofest in de Orde van het Heilig Kruis op 28/08/1928
priester gewijd op 01/08/1933
begraven te Achel op 16/02/1989
“Gods wegen zijn niet onze wegen”. Onverwachts kan God iemand roepen in zijn dienst. Een profeet uit het Oude Verbond werd achter zijn koeien vandaan geroepen; Petrus en Andreas moesten hun boot en netten achterlaten om Jezus te volgen. Bernard hoorde Gods roepstem in de timmerwerkplaats van zijn vader. De pastoor hielp hem over zijn aarzeling heen en bracht hem naar het priestercollege van de Kruisheren. Hij was, zoals men zegt, een late roeping en het moet hem veel gekost hebben om als volwassen man met 12-jarige jongens in de klas te zitten. Zijn klasgenoten noemde hem “de oude man”, een naam, die hij bleef behouden. Later kreeg hij vanwege zijn prachtige volle baard ook nog de naam van “vader Abraham” en voor de kinderen was hij “Sinterklaas”.
Na zijn priesterwijding werd hij benoemd voor de missie in Bondo-Zaïre. Hij werd en bleef een missionaris in hart en nieren. Hij hield van zijn volk en meer dan andere missionarissen trachtte hij door te dringen in de aard en de ziel van de bevolking. Hij leerde de taal van de stam der Azanden, luisterde naar hun verhalen over hun voorvaderen en verzamelde hun spreekwoorden. Tot aan zijn dood kon men hem geen groter plezier doen dan met een boek over Afrika en zijn bewoners. Een kwaad woord over zijn zwarten kon hij moeilijk verdragen. Hij verwees dan naar hun aard en kultuur, die de westerlingen niet begrepen en als bepaalde handelingen niet te verdedigen waren, dan verwees hij naar de toestanden van het z.g. “christelijke” Westen. Pater Bernard was een optimist. Hij zag eerder het goede dan het kwade in de mens. Hij en enkele medebroeders ontkwamen tijdens de rebellie ternauwernood aan de dood : zij werden door belgische parachutisten en huurlingen bevrijd.
Toen na enkele jaren de rust in het land werd hersteld, keerde hij terug naar zijn geliefde missie. Hij moest echter spoedig ervaren, dat zijn tijd voorbij was. Hij verliet Zaïre definitief in 1974 en koos het klooster van Achel als verblijfplaats. Vijftien jaar heeft hij er nog gewoond, denkend, sprekend en lezend over Afrika en zijn bewoners. Daar lag zijn hart en wij mogen veronderstellen dat God, die altijd nog groter is dan ons hart, hem bij zich heeft genomen en hem de vruchten van zijn arbeid laat zien. Dit is in ieder geval onze wens en daarvoor bidden wij.
De Kruisheren en de familie Dijkman bedanken u van harte voor uw medeleven en gebed.
Begraafplaats: Achel
Rouwprentje in mijn verzameling.
geprofest in de Orde van het Heilig Kruis op 28/08/1928
priester gewijd op 01/08/1933
begraven te Achel op 16/02/1989
“Gods wegen zijn niet onze wegen”. Onverwachts kan God iemand roepen in zijn dienst. Een profeet uit het Oude Verbond werd achter zijn koeien vandaan geroepen; Petrus en Andreas moesten hun boot en netten achterlaten om Jezus te volgen. Bernard hoorde Gods roepstem in de timmerwerkplaats van zijn vader. De pastoor hielp hem over zijn aarzeling heen en bracht hem naar het priestercollege van de Kruisheren. Hij was, zoals men zegt, een late roeping en het moet hem veel gekost hebben om als volwassen man met 12-jarige jongens in de klas te zitten. Zijn klasgenoten noemde hem “de oude man”, een naam, die hij bleef behouden. Later kreeg hij vanwege zijn prachtige volle baard ook nog de naam van “vader Abraham” en voor de kinderen was hij “Sinterklaas”.
Na zijn priesterwijding werd hij benoemd voor de missie in Bondo-Zaïre. Hij werd en bleef een missionaris in hart en nieren. Hij hield van zijn volk en meer dan andere missionarissen trachtte hij door te dringen in de aard en de ziel van de bevolking. Hij leerde de taal van de stam der Azanden, luisterde naar hun verhalen over hun voorvaderen en verzamelde hun spreekwoorden. Tot aan zijn dood kon men hem geen groter plezier doen dan met een boek over Afrika en zijn bewoners. Een kwaad woord over zijn zwarten kon hij moeilijk verdragen. Hij verwees dan naar hun aard en kultuur, die de westerlingen niet begrepen en als bepaalde handelingen niet te verdedigen waren, dan verwees hij naar de toestanden van het z.g. “christelijke” Westen. Pater Bernard was een optimist. Hij zag eerder het goede dan het kwade in de mens. Hij en enkele medebroeders ontkwamen tijdens de rebellie ternauwernood aan de dood : zij werden door belgische parachutisten en huurlingen bevrijd.
Toen na enkele jaren de rust in het land werd hersteld, keerde hij terug naar zijn geliefde missie. Hij moest echter spoedig ervaren, dat zijn tijd voorbij was. Hij verliet Zaïre definitief in 1974 en koos het klooster van Achel als verblijfplaats. Vijftien jaar heeft hij er nog gewoond, denkend, sprekend en lezend over Afrika en zijn bewoners. Daar lag zijn hart en wij mogen veronderstellen dat God, die altijd nog groter is dan ons hart, hem bij zich heeft genomen en hem de vruchten van zijn arbeid laat zien. Dit is in ieder geval onze wens en daarvoor bidden wij.
De Kruisheren en de familie Dijkman bedanken u van harte voor uw medeleven en gebed.
Begraafplaats: Achel
Rouwprentje in mijn verzameling.